Post-Anthropocene: ΛIBIΔINIKEΣ ΠTYXΩΣEIΣ

Σε συνέχεια της έρευνας του IFPA που με εμμένεια στοχεύει στην ανάδειξη των πιο σύνθετων ζητημάτων που αφορούν τον άνθρωπο στην συγχρονία στην μετα-ψηφιακή εποχή. Μέσα από την καλλιτεχνική δημιουργία που την θεωρούμε ως μια ριζική ποιητική-κοινωνική και πολιτική πράξη αλλά και μέσα από τον διαυγή φιλοσοφικό και ψυχαναλυτικό λόγο σε σχέση με την επιστημονική εξέλιξη. Έτσι η μετα-ψηφιακή πραγματικότητα μας εγκαλεί να περάσουμε σε επίπεδο σκέψης στην μετα-ανθρωπόκαινο κατάσταση. Οπότε να προσεγγίσουμε την έννοια του μετα-ανθρωπισμού και άρα του σώματος στην υβριδική του υπόσταση. Και στις λιβινικές του πτυχώσεις. Ο μετά-ανθρωπισμός αφορά σε μια φιλοσοφική και πολιτισμική λογική που επανεξετάζει τα όρια του ανθρώπινου σώματος, της ταυτότητας και της εμπειρίας ως βίωμα σε συνάρτηση με την ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας. Υπό το πλαίσιο αυτό, η σεξουαλικότητα ή λιβιδινική κατάσταση κατέχει σημαίνουσα θέση, καθώς συνδέεται άμεσα με το σώμα, την επιθυμία, την απόλαυση και τη συγκρότηση της υποκειμενικότητας. Η σχέση μεταξύ μετά-ανθρωπισμού και σεξουαλικότητας δεν είναι απλώς τεχνολογική, αλλά βαθιά πολιτική, κοινωνική και φιλοσοφική.

Ο παραδοσιακός ανθρωπισμός αντιλαμβανόταν τη σεξουαλικότητα ως βιολογικά προσδιορισμένη και συνδεδεμένη με το φύλο, την αναπαραγωγή και τη φυσική σωματικότητα. Αντίθετα, ο μετά-ανθρωπισμός αμφισβητεί αυτή τη σταθερότητα, προτείνοντας ότι το ανθρώπινο σώμα δεν αποτελεί ένα κλειστό και αμετάβλητο σύστημα, αλλά ένα πεδίο συνεχούς μετασχηματισμού και ρευστότητας της εμφυλότητας του. Τεχνολογίες όπως η βιοτεχνολογία, η κυβερνητική, η τεχνητή νοημοσύνη και η εικονική πραγματικότητα επαναπροσδιορίζουν τον τρόπο με τον οποίο βιώνεται και εκφράζεται η σεξουαλικότητα.